Orgeon - USA
Reis naar Oregon van 28 mei t/m 5 juni 2010
Dag 1
Op Schiphol was het een heel gedoe bij de gate. Iedereen moest apart naar binnen, de paspoorten werden gescand, de visa papieren bekeken. Vervolgens kregen we een heel verhaal en moesten we vragen beantwoorden. De vlucht verliep redelijk, we vertrokken met een half uur vertraging en we hadden behoorlijk wind tegen. Daardoor lag het tijdstip van aankomst rond 12 uur plaatselijke tijd i.p.v. 11 uur. Boven IJsland en Groenland hadden we mooi zicht op de besneeuwde toppen maar van Canada hebben we niet zo heel veel kunnen zien. De douaneformaliteiten aan deze kant verliepen snel, Viv en ik waren bijna als eerste bij een heel vriendelijke man. Onze paspoorten werden weer gescand, vingerafdrukken genomen, en een irisscan en toen mochten we door. We moesten met de bus naar de domestic terminal en vervolgens weer met een shuttle naar het kantoor van de autoverhuurmaatschappij. Het regende pijpenstelen, jammer want vanuit het vliegtuig kon je al zien dat Portland erg mooi ligt, tussen 2 rivieren in -de Willamette rivier en de Columbia rivier - en met heel veel groen. Het was even wennen in de Chevrolet Impala Black en het was stervensdruk op de weg, de auto’s reden bumper aan bumper. Het is maandag 31 mei Memorial Day, de mensen begonnen net aan een lang weekend. Hotel Fifty was leuk en trendy en het lag direct aan de rivier. Onze kamer keek uit op het water en een brug, maar ook op de tenten van het jaarlijkse Rose Festival (Portland is de Rose City), waardoor het er jammer genoeg een beetje rommelig uitzag. Helikopters vlogen boven het terrein en gaven live verslag van het gebeuren. De kamer was ruim, met 2 grote bedden, een moderne en nette badkamer en een groot flatscreen aan de muur. De internetverbinding werkte feilloos en was gratis. Jammer van die regen. We zijn de stad ingelopen, werkelijk op een steenworp afstand van het hotel. Rond Pioneer Square liggen veel winkels, een mall, en leuke restaurantjes. Het heeft absoluut niets weg van een Amerikaanse stad zoals je die in gedachten en herinnering hebt. Er rijden zelfs trams, dus het doet heel Europees aan. We hebben wat rondgesnuffeld, er was een Apple winkel waar wel 25 Apple I pads stonden uitgestald om te testen en dat terwijl die in NL nog helemaal niet te koop is. De goedkoopste uitvoering kostte $ 499. We hebben nog een hapje genomen maar de ogen waren toch groter dan de maag, we zullen wel te moe zijn geweest. We gingen daarom ook vroeg naar bed (na middernacht in NL), maar konden door de herrie van het festival moeilijk in slaap komen. Het feestgebeuren werd die avond afgesloten met een knallend vuurwerk, pas daarna werd het iets rustiger
Dag 2
Het eerste wat opvalt in Oregon is het groen, in allerlei schakeringen. De helft van de staat Oregon is bebost, wat ongeveer 30 miljoen hectare inhoudt! Vervolgens het water, zowel verticaal (van de beloofde opklaringen was deze ochtend niets te zien, een en al grauwigheid, zover het oog reikte, en het motregende), als horizontaal (stromend). Er zijn in totaal 6000 meren, 180,000 km aan rivieren en rivierstromen, 644 km kustlijn, en nog nooit hebben we op één dag zoveel water gezien. Het ontbijt was lekker en daarna vertrokken we richting de kust. Via Highway 26, die de ongelukkige bijnaam had van Sunset Highway, niet erg toepasselijk dus. Maar wel groen, het Oregon pine reikte soms op de weg. We werden hier en daar gewaarschuwd voor overstekend wild, in de vorm van “elk”, maar die hebben we niet gezien. Eenmaal op de adembenemende Scenic Highway 101, die helemaal langs de kust naar het zuiden voert, was het weliswaar droog, maar nog heel donker en grijs. Onze eerste stop was in het spectaculaire Ecola State Park. Via een smal, door hoge en met korstmos bedekte pijnbomen omgeven weggetje kwamen we tenslotte uit bij de kust , waar we een schitterend zicht hadden op de rotsen die in een ver verleden zo in het water gesmeten leken te zijn. Het plaatsje Cannon Beach lag er idyllisch bij, met veel houten huizen en met zicht op de zogenaamde haystack (een rots in de vorm van een hooimijt) die net voor het strand in zee ligt. Hier namen we onze koffiestop en ook toen lieten de eerste zonnestralen zich zien. In alle tuinen, en soms ook gewoon in de bossen stonden volop bloeiende rododendrons, met ontzettend grote bloemen. Een schitterend gezicht. Bij alle viewpoints werd een stop ingelast, en het ene uitzicht was nog mooier dan het andere. Bij Tillamook hebben we de beroemde kaasfabriek bezocht. Maar met ons waren honderden Amerikanen op hetzelfde idee gekomen. Waarschijnlijk is het maken van kaas hier een bijzonderheid. Wij haakten dan ook snel af en namen iets verderop de scenic byway, die langs 3 kapen voert: Cape Meares met zijn gelijknamige vuurtoren uit 1890, Cape Lookout en Cape Kiwanda. Allemaal verschrikkelijk mooi. Vlak bij Lincoln City kwamen we weer op de 101 uit, en in deze plaats was ook onze volgende etappe stop. De Best Western Landmark Inn lag er verzorgd bij en ook de kamer was ruim en netjes, vanaf het kleine balkon hadden we uitzicht op zee. Na het inchecken zijn we naar de Tanger Outlet Mall gereden, maar wat daar te koop werd aangeboden, kon ons niet echt bekoren. De vismaaltijd namen we in een restaurant met uitzicht op zee. Grote porties eten, de Pacific Halibut was erg smakelijk.
Dag 3
Van een goede nachtrust was niet veel terecht gekomen omdat we een snurkende buurman hadden! En de dag begon weer met volop bewolking. Het inclusieve ontbijt (in de USA een rariteit) stelde niet veel voor, al was er volop lekkere Douwe Egberts koffie, er was brood dat je zelf moest roosteren, pannenkoeken die je zelf moest bakken, maar ook erg sappige Red Delicious appels. Nog nooit eerder gezien, ze zagen er onecht uit vanwege de glanzende en donkerrode schil maar ze smaakten beter dan die melige Golden Delicious. Van Lincoln City was het maar een klein eindje rijden naar Depoe Bay, de whalewatching capital van Oregon. We reden het piepkleine zeehaventje op (de kleinste zeehaven ter wereld) en spraken af een uurtje met een Zodiac-achtige boot van Dockside Charters naar walvissen te gaan kijken. Het was behoorlijk frisjes toen we eenmaal buitengaats waren. We stootten al snel op een bende zeerobben die op de boei lagen uit te rusten. We voeren eerst richting zuiden, totdat Gary, onze schipper, een mobiel telefoontje kreeg dat de walvissen naar het noorden gespot waren. We maakten rechtsomkeer en gingen in volle vaart naar de plek waar men ze gezien had. En ja hoor, niet al te lang daarna liet de eerste walvis zich zien. Maar niet verder dan wat we normaal in Hermanus (Zuid Afrika) vanaf de wal kunnen zien. We roken ze daarom des te beter. Zodra zij lucht spoten, kwam er een vreselijk onaangename geur onze kant opwaaien. Dat hebben we nog niet eerder ervaren. Na een uurtje hielden we het voor gezien. We reden daarna verder zuidwaarts en deden achtereenvolgens Cape Foulweather(hoge piek) en Devil’s Punchbowl (een ingestorte grot) aan, vanwaar we weer spectaculaire uitzichten hadden. Daarna gingen we naar het Yaquina Head Outstanding Natural Area. We moesten $ 7 entree betalen, en daarvoor konden we rocktide pools bekijken, die echter al weer vol aan het lopen waren toen wij er arriveerden. Het Yaquina Lighthouse is 93 ft hoog en een smalle 110 treden lange trap leidt helemaal naar boven. Jammer genoeg ging de toren pas om twaalf uur open, en wij hadden geen zin om daarop te wachten. We besloten in Newport een pauze te gaan maken en namen daartoe de afslag naar de Historical Bayview Boulevard. De Amerikanen houden blijkbaar niet van gezelligheid en ze moesten eigenlijk een voorbeeld nemen aan de Dockside in London en het V & A Waterfront in Kaapstad. Er was nergens een leuk terras of een leuk restaurantje te ontdekken, en zou dat wel het geval zijn geweest, dan nog zouden we de auto niet kwijt gekund hebben. Over de prachtige historische Newport Bay bridge reden we toen maar weer de stad uit, terug de uitbundige natuur in via de Perpetua Scenic Area. Ons eerste uitkijkpunt was bij het hoogste punt aan de Oregon kust: Cape Pepetua en Devil’s Churn. De bus van de duivel is een lange scheur in de rotsen die met iedere zeegolf gevuld wordt, waarbij de inkomende en uitrollende golven met elkaar in botsing komen. De zon kwam inmiddels ook door het dichte bladerdak te voorschijn. We namen hier een broodje hotdog in het zonnetje waarna de reis weer verder ging, op naar het Heceta Lighthouse. Deze wordt als de mooiste vuurtoren van de kust van Oregon bestempeld. Heceta torent 800 feet boven de Pacific uit en is een natuurlijk landmerk met oude bossen en stapels schelpen, een overblijfsel van de Indianen die in deze streek geleefd hebben. Weer een stukje verder lagen beneden in de diepte zeeleeuwen op een rots in zee. Zelfs vanaf de hoogte van de weg rook je deze dieren…Eenmaal Florence voorbij, bevonden we ons in het Oregon Sand Dunes National Recreation Area. In dit gebied bevinden zich kilometers (47 miles) lang zandduinen van tientallen meters hoog. Bij Sanddunes Frontier hebben we in een grote dune buggy een leuke scenic tour gemaakt door de duinen. Vervolgens reden we door naar Coos Bay naar ons hotel voor die nacht. Ook dit hotel was prima, ruime kamers met alles erop wat je nodig hebt. Voor ons diner gingen we naar onze mening te ver buiten de stad. We hadden het adresje opgepikt via het web (tripadvisor), maar het was toch een goede tip. Voor weinig geld kregen we er lekker eten voorgezet.
Dag 4
Ook deze morgen was het grauw toen we naar buiten keken, erger nog, het regende pijpenstelen. Na het ontbijt reden we nog een klein stukje zuidwaarts om vervolgens oostwaarts, het binnenland in te gaan. Het landschap had iets weg van Zwitserland en bij Myrtle Point kwam zowaar heel even de zon te voorschijn. Het zou de rest van de dag zo blijven, buien afgewisseld met enkele zonnestralen. Op weg naar Roseburg kwamen we voorbij aan een overdekte brug, een veel voorkomend verschijnsel in deze streek. De overkapping diende om de houten vloer en palen van de brug te beschermen tegen regenwater, zodat ze langer mee zouden gaan. In Roseburg zijn we even door het historical district gereden met houten huizen uit omstreeks 1850, maar verder hebben we deze stad links laten liggen, het regende te hard. Even later kwamen we uit op de Rogue-Umpqua Scenic Byway. Deze mooie route voert tussen 2 rivieren, de Rogue en de Umpqua . Bij het punt waar de 2 rivieren samen komen, was een mooi viewing deck gemaakt. Langs de rivier waren verschillende punten die een stop meer dan waard waren. Echter door de aanhoudende regen, hebben we slechts één van de vele watervallen bezocht. Via een pad door het hoge bos van Oregon pines kwamen we tenslotte bij de Toketee Falls. Op weg naar het Diamond Lake kwamen we steeds hoger, en daarom zagen we steeds meer , nog niet gesmolten sneeuw tussen de bomen liggen. We hadden de koffiestop overgeslagen en besloten daarom in de Diamond Lake Lodge een hapje te gaan eten. Nog nooit heb ik op zo’n mooie plek zoveel rommel gezien en zo’n ongezellig restaurant. Een gewoon cafetaria is er nog heilig bij. Later bleek dat ze ons ook nog te veel hadden laten betalen! Vanwege de aanwezige sneeuw, was de toegang tot het Crater Lake reservaat in het noorden niet open. Daarom moesten we met een flinke omweg de zuidingang nemen. Sneeuw langs de kant van de weg, hoe hoger we kamen, hoe hoger de sneeuwwal. Het Crater Lake National Park met het Crater Rim Vieuwpoint is uniek in z'n soort . Het als een spiegel blinkende meer is al sprookjesachtig; het daar als een blauwe puntmuts uit oprijzende Wizzard Island, zo mogelijk nog meer. Prachtige kliffen, onbeschrijfelijke dieptes en hoge bergtoppen rond het meer, overblijfselen van een uitbarsting van Mt. Mazama. Schitterende uitzichten vanaf Discovery Point en Phantom Ship of vanuit de imponerende eetzaal van de Crater Lake Lodge, gelegen op de rand van de caldera. Maar van dit alles was weinig te zien; boven het meer hingen hele flarden mist en ook de zon liet verstek gaan. De route over de rim (53 km lang) met uitzicht op het meer en de bergen er om heen was nog niet open, maar daarop waren we voorbereid, omdat dit ieder jaar pas tegen eind juni sneeuwvrij is. We besloten een kop chocolademelk te gaan nemen in de Crater Lodge om te kijken of er vandaar misschien een beter zicht was, maar helaas. De Lodge zag er on- Amerikaans uit, dus gezellig. Toen we terugkeerden kwam warempel even de zon te voorschijn en konden we alsnog wat betere foto’s maken.Vlak bij Prospect, onze overnachtingplaats, kwamen we voorbij aan de Rogue River Gorge , alweer een schitterend natuurschouwspel.Ons Historic Prospect Hotel was omgeven door bloemetjes, zowel buiten als binnen. Het deed wat Engels aan met dat bloemetjes behang, idem bedspreien etc. Maar het was wel gezellig en ook het restaurant zag er gezellig uit. En het eten was prima.
Dag 5
Vivian’s verjaardag begon niet goed. We kregen een raar ontbijt voorgeschoteld. We kregen eerst vers fruit, toen moesten we een hele poos wachten. De avond ervoor had men ons gevraagd wat we bij het ontbijt te drinken wilden hebben, maar verder niets. Als tweede gang kregen we dus ongevraagd een medium hard gekookt ei, en 2 vreselijk zoete French toast. Na 2 happen al hadden we er allebei genoeg van. Ook was ik met vreselijke hoofdpijn opgestaan (daardoor ook al enkele keren wakker geweest), waarschijnlijk kwam dit door de grote hoogte waarop we ons bevonden. Tot overmaat van ramp hadden we op de webcam van het Crater Lake gezien dat het meer wederom helemaal in de mist lag, het had dus geen enkele zin om terug te gaan. Daarom reden we terug naar de junction bij het Diamond Lake. Onderweg zagen we 2 herten vlak bij de weg. Het is wel verwonderlijk dat we in alle bosrijke gebieden waar we doorheen gekomen zijn, zo weinig wild hebben gezien. Misschien lag dat aan het drukke weekendverkeer, wie zal het zeggen. Tot bijna in Bend was er weinig te zien onderweg. Het landschap was iets veranderd, wat minder dicht bebost dan we tot dan toe gewend waren. Maar we reden ook door een van oorsprong vulkanisch gebied, het Newberry Volcanic Monument genaamd. De Lava River Cave, beter genoemd een lava buis, waarvan de wanden de markeringen weer geven van de lava basalt die bleef vloeien, terwijl het buitenste afkoelde tot vaste rots. Toegang tot de buis werd mogelijk nadat een gedeelte van het b”plafond” instortte. Het begin van de lavastroom breidde zich uit naar de nabijgelegen Newberry vulkaan die een grote verscheidenheid aan vulkanische attracties produceerde, met inbegrip van sintel kegels, puim kegels, obsidiaan lava stromen (snel afgekoelde lavastromen), grotten, meren, stromen en water vallen. Veel van de Newberry basalt stromen zijn minder dan 10.000 jaar oud en hebben de kwetsbare kenmerken van vers lava behouden. De jongste hebben weinig of geen vegetatie en lijken scherp op een maanslandschap. Bij de afslag naar de Lava River Cave , waar je met helmen en hoofdlampen op door de lavatunnel kunt lopen, was men met wegwerkzaamheden bezig en we konden daarom niet van de weg af. We besloten eerst een hapje te gaan eten, en dan alsnog naar het hoofdgebied van Newberry te gaan. In het Old Mill district, zoals het woord al zegt, eens een oude zaagmolen, zijn nu trendy restaurants, winkels, huizen en kantoren gebouwd. Het gehele complex is 270 acres groot en ligt direct aan de Deschutes rivier. Gek genoeg konden we niet een eenvoudige broodjeszaak vinden, dus moesten we daarvoor op zoek in Downtown Bend, ook een hip en trendy centrum. Men zegt dat Bend als woonplaats zeer gewild is, de prijzen van de huizen rijzen dan ook de pan uit. Het is een prachtige stad en lijkt in niets op de vele ongezellige steden die men elders in het land aantreft. Het ligt op een steenworp afstand van Mount Bachelor, een prachtig skigebied waar men tot eind mei kan skiën. In de zomer zijn er de talrijke meren en de bossen eromheen, waar men allerlei buitenactiviteiten kan beoefenen. Hier vonden we dan ook een leuke broodjeszaak en ging ook eindelijk mijn hoofdpijn weg.Daarna zijn we doorgereden naar het gebied rond Mount Bachelor. Vanaf een uitzichtpunt langs de weg had men in de verte zicht op een enorm lavaveld. We klommen daarna steeds hoger en het werd al maar mistiger en natter. Voorbij de skiliften is tot begin mei de weg afgesloten geweest, en we reden dan ook tussen 2 hoge sneeuwwallen in. Een eindje verder zagen we wel een lavaveld dat tot aan de weg reikte. Maar na een tiental kilometers vonden we het mooi geweest, want van Mount Bachelor was helemaal niets te zien. Ons resort lag aan de weg naar Mount Bachelor, the Seventh Mountain Resort. We hadden daar een condo (mooiere naam voor appartementje) met woonkamer en keuken in één, compleet met open haard , een aparte slaapkamer en een badkamer. Erg leuk. Vervolgens zijn we terug gereden naar het Old Mill district en hebben wat in de winkels rondgestruind. Vivian had van deze of gene geld voor haar verjaardag gekregen en dat heeft ze goed besteed. Hier hadden ze tenminste wat modernere kleding en er was al het een en ander in de sale. Op zoek naar een plek om wat te gaan eten donderde ik nog van een trapje af (lette niet op natuurlijk) en viel plat op de grond. Een dikke en pijnlijke voet als resultaat. Vervolgens hebben we in restaurant aan de Deschutes rivier (tafeltje aan het raam) een lichte maaltijd genomen.
Dag 6
De dag begon weer eens met regen, maar die heeft zowat de hele dag aangehouden. We besloten de route via de John Fossil Beds te nemen, omdat het gebied rond Mount Hood wel erg nat zou zijn. We reden door een gevarieerd landschap, tot weer op grote hoogte. Daar was het pijnbomenbos wat meer open met heldergroen gras op de bodem. We zagen een keer of 3 een hert wegspringen. We kwamen door een mooi schoon plaatsje Prineville met wat mooie gebouwen. Net voor Mitchell lag de afslag naar de Painted Hills (ook onderdeel van de John Fossil Beds, de verschillende bezienswaardigheden liggen overigens tientallen kilometers uit elkaar). We hadden geluk want net toen we boven kwamen, hield het even op met regenen en werd het God zij dank een beetje lichter. De Painted Hills bestaan uit een aantal heuvels die opgebouwd zijn uit verschillende lagen gekleurde vulkanische as, rood, geel, oker en zwart. De kleuren zijn ontstaan ten gevolge van de oxydatie van ijzer, magnesium, mangaan en kleisteen mineralen. Het is een schitterend gezicht maar met wat meer zon erbij waren de kleuren vast beter uitgekomen. Er waren slechts enkele bezoekers en de stilte met alleen het geluid van vogels op achtergrond deed ons aan Zuid Afrika denken. Verder ging het weer, over heuvels en dalen, dan weer in de stromende regen, soms in wat korte opklaringen. Toen we in de buurt van het plaatsje Antelope (heel toepasselijk want we zagen 3 herten vlak langs de weg) waren en bij een ander onderdeel van de John Fossil Beds (The Palissades van Clarno Unit) regende het weer aan een stuk door. We hebben wat crackers en kaas (uit het verjaardagspakket van Vivian) als lunch genomen, en vanuit de auto enkele foto’s geknipt en zijn weer verder gereden zonder het trail te lopen. De palissades zijn gevormd door modderstromen van vulkanische as die op weg naar beneden door een bebost gebied liepen . De lagen die 45 miljoen jaar gelden bedekt waren, zijn geërodeerd en hebben zo de “palissades” blootgelegd. Het landschap veranderde al snel in een vlak en onbegroeid gebied. Daar middenin lag de ghosttown Shakino. In de jaren rond 1880 bekend als het grootste wol transport centrum ter wereld! Er stonden nog wat grappige gebouwen uit die tijd, nu blijkbaar een toeristische trekpleister, al waren er weinig toeristen te bekennen. Daarna kwamen we weldra bij de Columbia rivier die de grens vormt tussen Oregon en de staat Washington. Vlak langs de brede rivier ligt de Interstate 84. We waren dan ook snel bij Hood River en konden inchecken in onze kamer met River view, vlak bij een tolbrug die ook weer naar de staat Washington voert. Het regende nog steeds, de weerman beweert dat afgelopen periode een regenrecord heeft opgeleverd (sinds 1962). Het Rose Festival in Portland is verdronken in de modder en inmiddels gesloten! Hij beloofde beter weer voor volgende week, niet dat wij daar nu wat aan hebben!
Dag 7
De zon scheen warempel op onze een na laatste dag in Oregon. Na het ontbijt togen we dus op weg om de beroemde Columbia River Gorge te gaan bekijken. Het eerste stuk ging via de Interstate 84, die vlak langs de rivier loopt. En onze eerste stop was bij de Bridge of the Gods, zo genoemd naar de oorspronkelijke, natuurlijke brug. Een oude Indiaanse legende zegt dat het een geschenk van grote omvang was. Wetenschappers zeggen dat ongeveer 1000 jaar geleden de berg aan de Washington-zijde van de rivier Columbia afgekalfd is en zodoende een blokkade vormde in het water. De huidige brug is gebouwd in 1926. Een stukje verder begon de Historic Columbia River Highway, die langs verschillende schitterende watervallen loopt. De eerste , the Horsetail Falls lag vlak langs de weg, de mist spoot tot op de kleine parkeerplaats. De tweede waterval, Multnomah Falls, was gelijk de mooiste van het stel. Het water spoot in 2 etappes van grote hoogte, het bovenste stuk is 165 meter hoog, het onderste stuk 21 meter. Het water overbrugt een val van 3 meter tussen de beide delen in. Daar is ook een voetgangersbrug gebouwd. Gemakshalve zegt men dat de totale waterval 189 meter hoog is, wat hem tot hoogste waterval van de staat Oregon maakt. Daarna hebben we achtereenvolgens de Wahkeena Falls en de Latourell Falls bekeken. Er waren er nog meer, maar die hebben we overgeslagen. De route ging verder naar het Vista House op Crown Point. Van dit hoogste punt had je een mooi uitzicht op het dal van de Columbia Rivier. Vervolgens zijn we nog de scenic route rond Mount Hood gereden. Dat viel een beetje tegen, van Mount Hood was nog niet zoveel te zien, en de bij de diverse skiliften zag het er vuil en verlaten uit. We zijn vervolgens nog naar de top van de skiliften gereden, bij de legendarische Timberline Lodge, maar ook daar zag het er rommelig uit. Er werd nog wel geskied. Aan de andere zijde van de berg, terug naar Hood River, was het veel landschap een stuk mooier, veel fruitboomgaarden en hier en daar een kleine wijngaard. Dus weer veel en fris groen. En van hieruit hadden we ook nog zicht op een klein stukje van Mount Hood, de rest zat in de wolken en zou zich ook niet meer laten zien. We waren net op tijd terug in ons hotel voor het volgende regenfront kwam binnendrijven, ruim op tijd om onze koffers in te pakken voor het vertrek naar huis de volgende dag.
Na al dit moois te hebben mogen zien, kunnen we concluderen dat Oregon een fantastische vakantiebestemming is; prachtig natuurschoon, vriendelijke mensen, prima hotels en goede wegen, en niet al te grote afstanden tussen de verschillende bezienswaardigheden. Alleen het weer heeft ons in de steek gelaten, misschien dat een vroege nazomer een betere tijd voor een bezoek zou zijn geweest.