Costa Rica
Costa Rica 2007
De reis
naar Costa Rica duurde vrij lang. Eerst zo'n 10 uur met Martinair
(Comfort Class is de upgrade €49,- écht waard) naar Miami, daar een
uurtje of twee wachten en vervolgens nog eens 2,5 uur naar San José, de
hoofdstad van Costa Rica waar we verblijven in de Country Inn (als ik
het me goed herinner). Het tijdverschil bedraagt 8 uur en dat geeft
vooral in de ochtend een vreemde variant van de werkelijkheid. Het
lijkt alsof het gehele gezelschap aan de speed is; zowat iedereen loopt
om 05.00 uur in de ochtend vrolijk rond en een half uurtje later zit 70
man te ontbijten. Wat het tijdverschil met een gemiddeld humeur kan
doen...hier ligt de oplossing voor geheel Nederland ;-)
Na onze overnachting in San José vertrekken we op zondag naar
Sarapiki, een ecologisch centrum midden in de regenwouden van Costa
Rica. De bus brengt ons eerst naar Sarapiki river waar de rafts op ons
liggen te wachten. Nu heb ik wel eens op de Urte in België geraft maar
hier is het toch een andere ervaring. Je ziet apen en allerlei
gekleurde vogels in de bomen en boven je cirkelen de gehele dag een
aantal gieren (!) Tussen de middag krijgen we een typisch lokaal
getinte lunch (kip, rijst en bonen) en een of ander glas fruitsap. Na
de lunch de bus in (het is inmiddels 35 graden met humidity van >
80%) en op weg naar de grootste ananas farm van Costa Rica. Na de
bekende grappen over Otto die Annanass macht, worden we over een
ananasplantage van 1100 hectare gereden. Zo'n 60.000 ananassen per jaar
per hectare dus tel uit je winst. De verse ananas wordt op het veld
vakkundig 'geslacht' en het sappige, warme vruchtvlees verdwijnt in
dorstige kelen. Na afloop een 'virgin' versie van een Piña Colada
(fruitsap zonder rum).
Nadat we zijn aangekomen in de prachtige ontvangst van de Sarapiki
lodges (vergelijk het met de centrale ontvangst met rieten dak van de
Efteling) breng ik de spullen naar mijn hut. Voor de deur zit een pad
zo groot als een konijn die ik aan de kant moet duwen met mijn voet en
terwijl ik lekker sta te plassen in mijn eigen wc zwemt er een groene
kikker in de pot. Na hem vakkundig op zijn kop te hebben geplast (is
leuk!) verdwijnt hij met de stroom mee in de afvoer. Tja, als je niet
tegen 'beesten' kunt dan blijf hier maar weg. Tijdens het avondeten
(voor de afwisseling rijst, bonen en kip) fladderen de vleermuizen om
je oren en vliegen er kevers van het formaat roodborstje als zeppelins
voorbij. Na een enerverende dag in een stikheet oerwoud slenkt de
voorraad Corona als sneeuw voor de zon. Nog een Muchito en/of Carperiña
en rond 22.30 richting bed.
Maandag 23 april
's Ochtends om half vijf klaarwakker! Door het tijdverschil van 8 uur
is de biologische klok enigszins van slag. Ook de brulapen in het
regenwoud 200 meter verderop zijn er vroeg bij vandaag. Om vijf uur is
het nog donker en ga ik de douche in, om kwart over vijf is het
klaarlichte dag. Dat gaat hier dus echt in 10-15 minuten. Om half zes
kom ik op het centrale terras van de lodges aan. De zon schijnt
inmiddels volop en het is een lawaai van jewelste. Ik heb het idee dat
alle vogels, kikkers, vleermuizen en ander levend materiaal allemaal
tegelijk proberen te laten weten aan elkaar dat ze toch echt wakker
zijn.
Wat een teringherrie! Na een half uurtje jungle-orkest keert de rust weder en gaat de eerste koffie erin.
Om half acht vertrekken we met de bus. Onderweg nog even stoppen bij de
enige echte "groene leguanen verzamelplaats" waar het
samenscholingsverbod allang niet meer aan de orde is. Een stuk of 100
minidraken waggelen rond en laten zich op hun kop krabben. En
natuurlijk gaan we nog even langs de Leguanen-souvenirshop" op weg naar
de thermische baden aan de voet van de Arenal vulkaan (AA-rating, meest
giftige vulkanen ter wereld).
De thermen zien er voortreffelijk uit! Tientallen baden met
verschillende temperaturen én natuurlijk de bijbehorende spirituele,
helende werking. De rauwe plekjes, eczeem etc. van enkele verdwaalde
locals verdwijnen als sneeuw voor de zon...in het water waar wij dan
weer in mogen plaatsnemen. Leve de realiteit!
Na een voortreffelijke lunch met -hoe kan het anders- rijst, bonen en
kip gaan we voor 3,5 uur de bus in op weg naar Monteverde. De route is
niet echt lang in de zin van afstand maar gaat over de niet verharde
wegen. De 'quaker'gemeenschap houdt de wegen overigens expres slecht om
dagjestouristen buiten hun leefomgeving te houden. NOT dus: twee
afgeladen volle bussen met cashacha doordrenkte assertieve verkopers
zullen deze in rust verkerende 'back-to-basic' gelovigen bewijzen dat
daar écht meer voor uit de kast dient te worden gehaald ;-)
We komen rond een uur of acht aan in Monteverde in hotel El Establo,
een nieuw complex dat erg mooi is gelegen. Grote ruime kamers met een
prachtig uitzicht. Aansluitend een buffet met -inderdaad- weer rijst,
kip, bonen en ook lasagna dit keer. Na het diner gaat er nog een aantal
collega's de 'stad' in om de locale horeca-exploitant in één avond een
maandomzet te bezorgen maar ik ga naar bed omdat ik iedere ochtend voor
vier uur op was als gevolg van het tijdverschil.
Dinsdag 24 april
Vandaag is het aktiedag. We vertrekken met de minibusjes naar de hogere
regionen en belanden in Selapula waar we de skytrek gaan doen. We
krijgen een soort van bergbeklimgordels om en worden aan kabels
gehangen. Tokkelen in optima forma! Op een hoogte van soms meer dan 100
meter roetsj je over het oerwoud heen en overbrug je afstanden van meer
dan 500 meter. In totaal 18 afdalingen op het parcours en het blijkt
een ongelooflijke ervaring. Na de lunch ga ik met nog enkelen onder
leiding van bioloog Memo over de verschillende hangbruggen dwars door
de jungle. Veel geluiden, diverse vogels en een prachtig uitzicht. In
de tweede helft van de middag nog even een duik in het zwembad bij het
hotel onder het genot van een koud biertje. Heerlijk. In het begin van
de avond staat er een jungle tour by night met schijnwerpers op het
programma. Op zich een mooie ervaring maar we hebben relatief weinig
'engs' gezien. Eén prachtig moment: een zwarte tarantula met rode,
behaarde poten (vogelspin) ter grootte van een tijgerbolletje komt zijn
hol uit. Voor de rest veel geluiden maar weinig beesten te zien. Ook
geen paaseieren gevonden.
We eten die avond bij Johnny's pizzeria waar de brochetta heerlijk is
maar de pizza's niet te eten zijn. Met een aantal mensen besluiten we
om terug te lopen ipv de bus te nemen en dat blijkt toch wat zwaarder
dan geschat. Met natte rug én een half uur later dan verwacht arriveren
we bij het hotel en gaat iedereen op tijd naar bed; de bus vertrekt de
volgende ochtend om 05.15 uur.
Woensdag 25 april
Om kwart voor vijf gaat de wekker. Zonder enige moeite het bed uit en
het tijdverschil met Nederland doet deze ochtend wederom wonderen. De
zon komt binnen 15 minuten op en enkele minuten voor vertrek staat de
gehele groep vrolijk buiten. De meerderheid duwt er nog even een
sigaretje in want het nicotinevooruitzicht voor vandaag is bedroevend:
we hebben een busreis van 5 uur voor de boeg waarvan de eerste 3 uur
via onverharde weg en aansluitend rookvrije zones op respectievelijk de
luchthaven van San José en die van Miami.
De reis gaat over bergpasjes waar de gemiddelde Nederlander niet eens
met een personenauto overheen durft maar wij trotseren ze met twee
grote touringcars zonder enige moeite. Af en toe wat consternatie als
er een tegenligger aankomt (vooral bij de tegenligger natuurlijk) maar
onze chauffeur Alfonso bestuurt dit vehikel met bijzonder veel gemak.
Onderweg stoppen we nog enkele keren voor een boom vol met brulapen
(enige gelijkenis met mijn zonen Niek en Bob is op zijn plaats) en zien
we 'live' enkele kakatoes op een hekje zitten. Leuke titel voor een
nieuwe film: a bus with a view.
Eenmaal aangekomen op de luchthaven van San José besef je pas wat je de
laatste dagen hebt ervaren. Een land met zoveel rijkdom op het gebied
van de natuur is uniek. Een land waarin zogenaamde microklimaten er
voor zorgen dat er geen weersvoorspelling kan worden gedaan; binnen een
gebied van enkele vierkante kilometers kan het in de ene hoek 35 graden
en zonnig zijn terwijl het enkele kilometers verderop met bakken uit de
lucht valt. Met recht een onvergetelijke reis te noemen, die zeer de
moeite waard is geweest, een aanrader dus!
Verslag van Rick van Boekel